شهریار ایران
روزي به نام شعر و ادب
سايه روشن هنر
سخني تكراري اما دلنشين است كه ايران را كشور شعر و ادب بدانيم و بدانند. از رودكي تا شاعر امروز و از كليله و دمنه تا داستانهاي امروزي همگي گواه آن است كه در اين مرز و بوم شعر و داستان، قصيده و حكايت، غزل و روايت، هميشه بوده و دستاني قدرتمند هم هميشه پر از آنها بوده است. شاعران و نويسندگان و مترجمان گمنام هزار و يك شب و كليله و دمنه و …، حافظ غزل سرا، خيام رباعي گو، و … سعدي شاعر و حكايت نويس و … همه و همه باعث شده است كه ايران جايگاهي رفيع در عرصه جهاني داشته باشد.
روز شعر و ادب فارسي در ايران، روزي است كه تكيه بر چنين پشتوانه اي بايد داشته باشد. اگر اين روز نتواند خود را هم طراز با شعر و ادب ايران نشان دهد، نخواهد توانست بيانگر روزي ملي باشد. روز ملي شعر زماني مي تواند همسويي بزرگان ادب امروز كشور را به همراه داشته باشد كه نظر آنها را جلب كرده باشد. اگر اين روز، تصويري از حافظ و سعدي و فردوسي و … و شاعران و نويسندگان برجسته امروز نداشته باشد نخواهد توانست جايگاه مناسبي در عرصه ادب به دست آورد.
روز شعر و ادب فارسي، به مناسبت روز درگذشت استاد محمدحسين شهريار انتخاب شده است. شهريار، شاعر بزرگي بود و از اين جهت روز ملي شعر را مي توان روز شاعران و نويسندگان بزرگ دانست. در واقع روز شعر و ادب، با مناسبتي عجين است كه انتخاب آن را توجيه پذير مي سازد اما نبايد فراموش كرد كه يك «روز»، صرفاً به دليل مناسبت انتخاب خود نمي تواند مؤثر واقع شود. بايد به آن انديشيد كه عوامل گوناگوني در تأثيرگذاري يك برنامه دخيل هستند و اگر از اين عوامل غفلت شود، نبايد انتظار داشت كه نتايج بزرگ و قابل توجهي به دست آيد. در اين ميان مشاركت اهل ادب در سياستگذاري و حتي اجرا، عامل مهمي در تأثيرگذاري روز ملي شعر و ادب است. اين مهم باعث مي شود كه روز ملي شعر و ادب را روز كم اهميتي ندانيم. اگر قرار است اهالي شعر و ادب در اين روز، جشن بگيرند و اين روز را متعلق به خود بدانند، بايد زمينه مشاركت اين گروه را فراهم آورد.
